عالمانِ بزرگ از نقد عمر به درستى و به احسن وجه بهره بردارى مى‌كرده‌اند و از هر فرصتى در سفر و حضر براى ترقّى و تكامل خود و جامعه مى‌كوشيده‌اند و به راستى قدردانش را مى‌دانسته‌اند؛ مثلاً فخرالمحقّقين، فرزند بزرگوار علاّمه حلّى رحمهمااللّه گويد:

قرأت التهذيب فيالحديث على والدي الإمام مرّتين: أحداهما بالمشهد المقدّس الغروي، و الأُخرى بطريق الحجاز، و حصل منه الفراغ و خَتمه في المسجد الحرام. (١)

از اين سخن، اهتمام شديد به حديث شريف و بهره ورى از فرصت سفر به مكّه، به خوبى هويداست.

نيز در سرگذشت شيخ انصارى رحمه اللّه‌ نوشته‌اند:

شيخ در مسافرت هم تدريس را ترك نمى‌كرد و در سفر مشهد، سواره، معالم الأصول را براى برادرش شيخ منصور تدريس كرد.

نويسنده لمعات البيان در اين كتاب گويد: «به سبب ناامنى راه، دو ماه در عنيزه توقّف

(١) رسائل شهيد ثانى، ج٢، ص٩٤٥.